Concertverslag - DVG Club, Kortrijk: Eternal Breath - Freedom Call
- Dirk Vandereyken
- 22 jan
- 5 minuten om te lezen
Eternal Breath en Freedom Call brengen DVG Club tot leven
Woensdag 3 december – DVG Club, Kortrijk
Het is al even geleden dat we nog eens richting DVG Club trokken – laat staan naar het industriële complex waarin de zaal zich bevindt – en het duurt dan ook even voor we opnieuw onze weg vinden. Eenmaal aangekomen blijkt de haast echter volledig onnodig: de club is nog niet volgelopen en aan de zijkant is zelfs voldoende plaats om jassen en sjaals achter te laten. Gaandeweg blijven bezoekers binnendruppelen en tegen de tijd dat headliner Freedom Call van start gaat, is de zaal netjes gevuld.
Sterke opener van eigen bodem
De avond wordt geopend door Eternal Breath, een band van vaderlandse bodem, die er geen gras over laat groeien en meteen met het woeste Wargames aftrapt. Hun grootste troef is zonder twijfel het guitartandem Jen Verstraete en Manu De Smet: strak spel, smaakvolle solo’s en een solide samenspel met een sterke ritmesectie. De drummer weet bovendien perfect wanneer een coole fill of drumbreak op zijn plaats is.
Zanger Andy Polfliets’ droge, vibratoloze vocalen worden wel eens vergeleken met Rob Halford, maar die vergelijking houdt voor ondergetekende recensent weinig steek. Ondanks de Judas Priest-achtige hoge schreeuwen is hij technisch minder onderlegd. Zijn stoerdere baritonstem doet eerder denken aan een clean zingende Schmier (Destruction) of een lager zingende Harry Conklin (Jag Panzer). Polfliets mist echter het bereik van Conklin en klinkt soms geforceerd – alsof hij te hard duwt in plaats van zijn stem open te laten klinken.
Dat gezegd zijnde: we vergelijken hier met de top van het genre, en de ‘punky’ vibe van zijn stem vloekt niet met de muziek. Zijn sterke accent, occasionele onzuiverheden en het feit dat hij live minder stevig klinkt dan op de albums (slechts drie sinds 1996, maar wel een sterke boreling in 2024) doen iets af aan de prestatie. Toch valt zijn inzet niet te ontkennen: hij probeert zichtbaar het publiek mee te krijgen, wat geen eenvoudige opdracht is gezien het merendeel duidelijk voor Freedom Call is afgezakt.
Riffs, refreinen en Belgische power
Phantom Brain blinkt uit in riffs en aanstekelijk leadwerk, terwijl Begins uitpakt met prettig in het gehoor liggend dubbel leadwerk à la Mercyful Fate. Fire en Fight for Metal zijn meezingbaar en goed opgebouwd, maar hebben minder sterke refreinen: Fire bestaat haast volledig uit zijn refrein, terwijl Fight for Metal niet krachtig genoeg is om de hele zaal mee te krijgen – iets wat Freedom Call later wél probleemloos voor elkaar krijgt met Metal Is for Everyone.
Het snelle, thrashy Mass Domination, waarop Andy vooral staat te roepen, maakt plaats voor Power and Glory, toevallig een titel die later ook bij Freedom Call opduikt, maar muzikaal totaal anders is. Dit nummer bevat een van de sterkste refreinen van de set en zet het publiek eindelijk aan tot meezingen. Daarna volgen Master of Deception, het door strak dubbel baswerk aangedreven The Joker (een uitstekend nummer), en Need for Speed, een ode aan auto’s met een fraai instrumentaal intermezzo.
Alles samen bevestigt dit dat België meer dan voldoende kwaliteit in huis heeft. Met enkele zanglessen zou Andy Polfliets zijn krachtige stem nog beter kunnen openen en melodischer maken – het niveau van Channel Zero ligt dan helemaal niet zo ver weg. Vernieuwend is Eternal Breath niet, maar het geheel klinkt wel bijzonder smakelijk.
Freedom Call: een collectief metalfeest
Freedom Call laat er geen twijfel over bestaan en opent meteen met de klassieker Hammer of the Gods (2016). Het typische Duitse powermetal/happy metal-leadmotief zet onmiddellijk de toon en wordt foutloos gebracht. Zanger/gitarist en enige overgebleven oprichter Chris Bay klinkt live meer als landgenoot Kai Hansen dan op plaat en bespeelt het publiek moeiteloos van begin tot eind.
Alles ademt feest: het publiek volgt elke aanmaning om te klappen of mee te zingen, de band speelt zichtbaar met plezier en de setlist staat bol van ijzersterke, semi-symfonische nummers. De muziek draagt zichzelf.
Hooks, synths en samenzang
Elk nummer heeft zijn eigen herkenningspunt: het synthriedeltje van Tears of Babylon, het zorgvuldig opgebouwde Supernova van het recente album Silver Romance (2024), gevolgd door het snellere Infinity. Het titelnummer Silver Romance volgt meteen daarna, met een intro dat aan Stratovarius doet denken en strofen en refreinen die zich hardnekkig in het geheugen nestelen.
Live komt het strakke drumwerk nog beter tot zijn recht dan op album, waar het soms wat rechtlijniger klinkt. Union of the Strong past perfect in het rijtje songs waarmee Gamma Ray groot werd, en de positieve vibe blijft onafgebroken aanwezig – zelfs wanneer het over slechteriken gaat, zoals in Mr. Evil.
The Quest zorgt voor een kwetsbaarder moment. Chris laat even zijn bekende gekke bekken achterwege en geeft de powerballad met thrashy interludes meer gewicht. Out of Space zet vervolgens iedereen opnieuw aan het springen en dansen, dankzij de onweerstaanbare synthmelodie waarmee het nummer opent. Wat een aanstekelijke song blijft dit toch.
De ‘oo-oo-ooho’ van Mr. Evil wordt vanzelfsprekend door de hele zaal meegezongen. De song laat op precies de juiste momenten ruimte vallen, de leadgitaar grijpt telkens perfect in, en het nummer toont hoe veelzijdig Freedom Call klinkt. Natuurlijk zal de band nooit plots downtuned breakdowns of extreem complexe structuren introduceren – en gelukkig maar, want dat zou het repertoire geen goed doen.
Klassiekers en bisrondes
Met de begingitaren van lijflied Freedom Call zou ook Amon Amarth kunnen openen, maar de synthmelodie die Chris’ stem draagt is onmiskenbaar een handelsmerk. Grootse vocalen en meerstemmige koortjes versterken dat effect.
Power & Glory wordt door Chris aangekondigd met de expliciete vraag om luid mee te zingen – en dat gebeurt ook. De doedelachtige intro, het midtempo-ritme en het enorm meezingbare refrein maken er steevast een publieksfavoriet van.
Warriors trekt de fans nog dieper mee, waarna drie bisnummers volgen. High Above zet iedereen aan tot bovenhands meeklappen (meestal… bijna in het juiste tempo). Wie hier niet warm van wordt, is dood vanbinnen – of luistert uitsluitend naar elektronische muziek.
Metal for Everyone opent opnieuw met collectieve samenzang en is een ode aan metal zoals Duitse bands dat als geen ander kunnen. Afsluiten gebeurt met Land of Light, een van de meest majestueuze nummers uit het oeuvre van Freedom Call, gedragen door dat typische synththema waar alles ooit mee begon.
Laat het vooral duidelijk zijn: Freedom Call is en blijft een echte gitaarband. Dat we de perfect uitgevoerde solo’s nog niet expliciet vermeld hadden, is puur toeval. Wat ons betreft mogen deze sympathieke Duitsers nooit meer ontbreken.
Tekst: Dirk Vandereyken
Foto’s: Emile Van Doorne, Dirk Vandereyken
Meer info: www.facebook.com/dvgclubkortrijk
Opmerkingen